W koszykówkę zaczął grać w XV Gimnazjum i Liceum im. Ks. Ignacego Skorupki przy ul. Drewnowskiej 86/88 oraz w KS Zryw. Później grał w pierwszoligowej Cracovii (1951-1952) i Legii Warszawa (1952-1953), skąd wrócił do rodzinnej Łodzi. Był zawodnikiem ŁKS (1954-1960) i Społem Łódź (1960-1962). W latach 1951-1954 był reprezentantem Polski m.in. objętym przygotowaniami do igrzysk olimpijskich w Helsinkach 1952, na które ostatecznie Polacy nie zakwalifikowali się. W kadrze rozegrał 22 mecze. Był uczestnikiem XI Akademickich Mistrzostw Świata w Berlinie oraz tournée po Chinach, podczas którego Polacy wygrali wszystkie 10 meczów. Po zakończeniu kariery pozostał w Społem jako trener, grając jednocześnie w amatorskiej drużynie Oldboy Helenów. Jako działacz był m.in. wiceprezesemŁOZKosz, a w latach 1984-1989 prezesem ŁKS.

Jego żoną była znana przed laty koszykarka ŁKS, Barbara Grabowska-Kwapisz, zmarła w 2025 w wieku 95 lat. Barbara i Zdzisław Kwapiszowie zainicjowali w 1994 spotkania koszykarskich pokoleń, na swojej działce w Zofiówce koło Tuszyna. Tak powstała prężnie działająca obecnie grupa koszykarska Zofiówka-Grotniki.

Na 100-lecie łódzkiej koszykówki, znalazł się w gronie 100 najwybitniejszych przedstawicieli, którzy swoją pracą i oddaniem zapisali się złotymi zgłoskami w historii polskiej koszykówki i woj. łódzkiego.

Cześć jego pamięci